|
|
John Karel
Na mijn studie grafische technieken aan de Stadsacademie van Maastricht, werkte ik enkele jaren als ontwerper in Eindhoven. In die periode begon ik ook aan een MO studie kunstzinnige vakken, waardoor ik in het onderwijs kon stappen. Vanwege dit leraarschap zijn veel werken tijdens de vakantieperioden ontstaan.
Voor de plain-air geschilderde landschappen heb ik vaak de Drôme streek bezocht. Mijn zeegezichten stammen hoofdzakelijk uit Griekenland. Het Limburgse landschap is voor mij vooral in de herfst aantrekkelijk. In de zomer zijn de boompartijen hier te zwaar. Tijdens de herfst, als de boompartijen transparant worden, zijn ze hier net zo mooi en kleurrijk als in de Midi. De bomen zijn dan niet alleen prachtig voor het oog, maar vooral ook boeiend in hun hele doen en laten.
Naast de landschappen schilder ik tijdens de winterperiode stillevens. Daarnaast vervaardig ik lino's, waarbij stadbeelden van Maastricht een favoriete plaats innemen.
De werkelijkheid
“De werkelijkheid” bestaat mijns inziens niet. Je ervaart op een gegeven moment iets als “werkelijkheid”.
Voor mij als schilder is dit een kwestie van waarnemen. Visueel en gevoelsmatig. Ik herinner me dat ik een bepaald landschap heel sfeervol vond. De zon kwam op en ik vond het landschap lieflijk. Ik schilderde dit landschap zoals het "werkelijk" bij mij over kwam. Na het ontbijt ging ik terug. Het Landschap was toen anders, maar weer de moeite waard om te schilderen. Toen ik echter in de namiddag hetzelfde landschap in het volle zonlicht zag, werd ik met een andere werkelijkheid geconfronteerd. Wat in de ochtendnevel in de verte mooi samenvloeide was in het felle zonlicht verre van mooi.
Ik ervaar juist deze veranderlijke werkelijkheid als facinerend. Daarom moet je onbevangen voor het landschap staan. De aquarel is het middel waarmee ik een erhaal over “de werkelijkheid” vertel.
|
|
Frankrijk
Het landschap in onze omgeving heeft nog mooie stukjes. Helaas is onze omgeving dusdanig volgebouwd zodat je lang naar een ongerept stukje natuur zoeken moet. Te vaak zie je vanwege bebouwing storende stukken. Onze landerijen zijn veelal te eentonig. Als er bijvoorbeeld maïs verbouwd wordt, dan zie je vaak een stuk van twee hectare. Grote gebieden in Frankrijk zijn ongerepter. Ik zoek graag die landschappen die getuigen van een leven, waarbij de middelen om te leven nog niet de overhand hebben genomen op het leven zelf. Het zijn altijd de stilste plekjes die ik zoek.
Le Midi
Het klimaat onder de lijn Bordeaux-Lyon nodigt uit om er te werken, want het felle zonlicht maakt alles plastischer. Door het vele licht zie je veel details in de schaduw. Het droge klimaat zorgt ervoor dat niet alles te dicht bijeen groeit, waardoor het landschap transperant aandoet. Voeg daarbij dat je door de glooiingen van het Zuid-franse landschap alle mogelijke standpunten kunt innemen en je hebt redenen genoeg om er steeds weer terug te keren. Ik droom van de Drôme-streek.
|
|
Het stilleven
Bij het stilleven boeit mij de uitstraling die van bepaalde voorwerpen uitgaat. Vaak zijn dat oude voorwerpen met een heel leven achter zich en dat is er aan te zien. Qua sfeer en toon zijn dit poëtische werelden, waarin men tot rust en bezinning kan komen.
Net als bij het landschap is ook bij het stilleven het standpunt erg belangrijk. Vaak kies ik een standpunt waarbij ik op mijn onderwerp kijk.
|
|
|
|
